Fotoalbum Bolivia - land

Bolivia

© renejacq.nl

Bolivia

© renejacq.nl

Bolivia

© renejacq.nl

Bolivia reisverhaal

Bolivia, we hebben vaak verhalen gehoord dat het het mooiste land ter wereld is..... en dat klopt.

Bolivia is in 2003 het tweede land dat we bezoeken tijdens onze reis door Zuid-Amerika. Neem in Bolivia wel de tijd om aan de hoogte te wennen, hier is alles zo’n beetje ‘het hoogste ter wereld’.      

 

Salar de Uyuni 

Vanuit San Pedro in Chili nemen we een drie daagse tour. De route gaat via de hoogvlaktes met zijn lagunas en het bekende zoutmeer Salar de Uyuni naar het woestijnstadje Uyuni (3500 m). Dit is meteen de gemakkelijkste manier om de grens te passeren. Over het algemeen wordt geadviseerd om in San Pedro een agent uit Bolivia te kiezen. Het voordeel hiervan is dat je dan ook met die agent op stap gaat. We hebben ook gehoord dat je soms door een Chileense agent de grens overgezet wordt en dat je dan maar moet afwachten of de Boliviaanse agent komt opdagen. Boek je een tour vanuit Bolivia, dan ben je waarschijnlijk vier dagen onderweg. Dit omdat je ook weer terug. Vergeet geen warme kleding mee want het is hier ijzig koud.  

16-19 april 2003. Vanuit Chili worden we in een busje naar de grensovergang Chili/Bolivia gebracht. Het is direct al een flinke klim naar een vlakte net onder de top van de vulkaan Licancabur. Deze behoort met zijn piek van 5960 meter tot de hogere toppen van Zuid-Amerika. De grensovergang verloopt soepel, het is niets meer dan een huisje waar je stempeltjes kunt halen. Bij de grensovergang stappen we ook over van het busje in onze jeep. Alle bagage wordt goed ingepakt onder een zeiltje. Gelukkig want op die onverharde wegen komen we nog genoeg stofwolken tegen. We zitten met z’n achten in de jeep, voor het mooie is het aantal net teveel maar wel zo gezellig. Naast de gids trekken we met twee Nederlandse meiden en drie Amerikaanse jongens Bolivia binnen. De eerste dag bezoeken we vooral lagunas. Zo komen we eerst langs laguna Verde en laguna Blanca. Ook komen we die dag langs Sol de Mañana, dit zijn van die pruttelende geisers op een hoogte van 4850 meter. De zwavellucht is hier vreselijk. Bij laguna Colorada zitten erg veel flamingo’s en kunnen we lekker dichtbij de lama’s komen. Jammer dat flamingo’s zo schuw zijn, zelfs met m’n 300 mm lens is het lastig mooie foto’s te maken. 

Aan het einde van de dag komen we aan bij laguna Colorada waar we de nacht door brengen. We zitten hier op een hoogte van 4278 meter en overnachten in eenvoudige barakken. Het is hier ijs en ijskoud! Als we ’s ochtends wakker worden staat het ijs aan de binnenkant van de ramen. Gelukkig hebben we goede slaapzakken. Douchen kan hier wel maar is geen aanrader. Het water is zelfs te koud om je tanden te poetsen. Na een stevig ontbijt rijden we in noordelijke richting over de hoogvlaktes van Bolivia. Al snel komen we aan bij Arobol de Piedra. Dit is een rots in de vorm van een boom. Deze is in de loop der eeuwen door weer en wind uitgesleten. De tweede nacht brengen we door in San Juan, een klein dorpje iets ten zuiden van Salar de Uyuni. Eenmaal aangekomen op de zoutvlakte weet je niet wat je ziet, een enorme spierwitte vlakte van zo’n 12000 km2, gelukkig hadden we zonnebrillen bij de hand want je wordt gek van het scherpe licht. Midden op de vlakte ligt Isla del Pescado een eiland met allemaal cactussen, erg mooi. 

           

Stoere Amerikanen / Uyuni 

De drie jongens (17-19 jaar) uit Amerika wilde graag cool zijn. Je weet wel grote zonnebril, broek op halfzeven en hun skateboard mee in de rugzak. ’s Avonds lieten ze hun favoriete muziek horen, wat denk je? Beginnen ze met George Bakker, dat is in Nederland muziek voor ouders, opa’s en oma’s :-) 

  

Potosi / Sucre 

20-24 april 2003. Vanuit Uyuni zijn we met de bus naar Potosi gereden (4200 m). Een mooie tocht met hoge pieken en diepe ravijnen. Potosi was best wel leuk. Het is het hoogste dorp te wereld. Helaas waren we nog steeds niet gewend aan de grote hoogte en zijn we twee nachten later afgezakt naar Sucre (2700 m). Daar belandde we in een driesterren hotel midden in het centrum. Eindelijk weer eens TV inclusief alle Amerikaanse kanalen (toch best lekker wel lekker zo af en toe). 

Sucre officieel de hoofdstad van Bolivia maar staat qua macht ver in de schaduw van La Paz. Het is een gezellige stad waar je lekker kunt relaxen. In café Joyride (Nederlandse eigenaar) hebben we patat met kroket en Bossche bollen gegeten. Ook hebben we dinosaurus-sporen gezien gepresenteerd op een alternatieve manier. Wat inhoudt een huisje in de buurt van een cementfabriek. Na ontvangst van oranje helm loop je om het huisje heen om d.m.v. muurschilderingen het ontstaan van de continenten te zien. Vervolgens staan er in de zandbak zo´n tien soorten plastic speelgoed dino´s en wordt er uitgelegd welke een vlees en welke een plantetende dino was. Daarna de bouwput in om de sporen te zien, erg leuk. 

 

Tip, bij museo de los Niños Tanga-Tanga is een lekker terras met heerlijke ligstoelen en een mooi uitzicht over de hele stad. 

 

 La Paz   

De stad La Paz is de grootste van Bolivia en met zijn ligging op 3500 meter de hoogste (grote) stad ter wereld. Het vliegveld ligt zelfs iets hoger. Vlieg daar dus niet op aan als je nog niet aan de hoogte gewend bent. Bij aankomst kun je dan gelijk aan het zuurstof. De stad zelf is niet zo prettig, de armoede is groot en dagelijks hoor je nieuwe verhalen van reizigers die beroofd zijn. 

25-30 april 2003. Omdat we geen zin hebben om vanuit Sucre 16 uur in een gammele bus via een onverharde wegen naar La Paz te reizen nemen we het vliegtuig. Dit is een korte vlucht van ongeveer 50 minuten. Vanuit La Paz doen we dé mountainbike tour. Het is een tocht van 60 km over de gevaarlijkste weg ter wereld. Het begint op 5200 meter en eindigt op 1600 meter vlakbij het dorpje Coroico. De eerste 20 km is asfalt dus dat gaat snel, in de kopgroep halen we snelheden van zeker 50 km/u. Daarna komt het echt werk met keien, rotsen, modder en watervallen. Na zo´n vijf uur fietsen cq. remmen zijn we beneden, erg gaaf. Boek je tour bij Gravitytour, het is de duurste maar de fietsen en gidsen zijn erg goed. Niet geheel onbelangrijk met het gegeven dat hier gemiddeld 26 auto´s per jaar het ravijn induiken!! 

We gaan niet direct terug naar La Paz maar blijven in Coroico. Hotel Esmeralda staat goed bekend en het is hier inderdaad heerlijk, we hebben een grote kamer met balkon en een schitterend uitzicht over de valei. Na drie dagen relaxen moeten we echt weer verder en pakken een busje die ons in drie uur weer in La Paz afzet. Na een nachtje slapen worden de volgende morgen opgepikt door een bus die ons naar Copacabana brengt.    

     

Boliviaanse met bolhoedje / Coroico 

Grappig gezicht, iedereen heeft wel een beeld van een Boliviaanse vrouw in zijn gedachte. Bolhoedje, twee vlechten en een enorme jurk. Hier zie je negroïde vrouwen op z’n Boliviaans, waarschijnlijk zijn de voorouders met de Spanjaarden hier naar toe gekomen. 

  

Lake Titicaca   

1-2 mei 2003. We hebben een open busticket geboekt en kunnen hiermee later vanuit Copacabana weer doorreizen naar Puno in Peru. Het is een goede bus en het is een leuke rit richting het Titicaca meer. Dit meer staat bekent als het hoogste meer ter wereld en is zo’n 9000 km2. De grens tussen Bolivia en Peru loopt door het meer heen. Copacabana ligt op een klein schiereiland aan de kant van Peru. We maken dus een oversteek bij het dorpje San Pedro, daar is het meer op zijn smalst. De mensen worden met kleine motorboten - tegen betaling natuurlijk - naar de overkant gebracht. De bus gaat op een groot patton. 

Vanuit Copacabana boeken we een tour naar Isla del Sol en Isla la Luna. Het begint goed, het ontbijt verloopt niet soepel en op de boot zitten we op van die ouderwetse keukenstoetjes. Na 2,5 uur varen en afzien op die stoeltjes, komen we eindelijk aan op het noordelijke deel van Isla del Sol. Na een uur klimmen arriveren we bij de ruïne. Deze valt best tegen en is de klim eigenlijk niet waard. De uitzichten bij de wandeling zijn overigens wel mooi.  

Vanaf dit punt heb je de keuze om a. terug naar de boot te gaan en ook Isla de la Luna te bezoeken (2x 45 min varen) of b. een flinke wandeling naar het zuiden van het eiland om daar weer opgepikt te worden voor de terugreis. Wij kiezen voor a. Isla de la Luna, dit valt ook tegen. Na een bezoekje van een half uur varen we weer terug en pikken de mensen op die de wandeling gedaan hebben. De dag kort samenvattend, weinig gezien en 6 uur op een keukenstoel gezeten, geen aanrader dus.